☰
✕

Soyuluyoruz: Fona kadar değil, dona kadar

Mehmet Sönmez

​Eskiden izlediğimiz vestern filmlerini, son yıllarda TRT 2 tekrar verdiğinde izlerken ben de sanki ilk defa seyrediyormuş gibi ekrana kilitlenirdim. Pazar günlerinin en keyifli anlarıydı o saatler. Şerif hırsızların peşine düşer, ne kadar kaçarlarsa kaçsınlar eninde sonunda adalet galip gelirdi. Amerikan sinemasındaki o sarsılmaz mesajın altı hep kalın kalın çizilirdi: Devletten güçlü kimse yoktur!
​
Çocukluk bitti, pazar vizyonları bitti; senaryo gerçeğe, Türkiye’nin sert zeminine çarptı.
​Bizim topraklarımızda ise tarihin kaydettiği en büyük senaryolardan biri, belki de tüm zamanların en kusursuz soygun planı sahneye kondu: Fon Soygunu.

​Bir ekonomi mezunu olarak rakamların altından kalkmak ne mümkün? Hesap ortada: Soyulan parayı günde bir milyon harcasanız tam 2190 yıl sürüyor. Bu da milattan önce 165 yılına denk geliyor. Hadi diyelim parayı faize koydunuz, günde bir milyon harcamaya devam ettiniz... Korkarım ki kıyamet kopana kadar o para bitmez.

​Bu büyüklükteki bir vurgunun organize olmaması, tek başına birkaç kişinin becerisine sığdırılması imkânsız. Gözaltına alınanlar, ortaya atılan küçük balıklar, buzdağının suyunun altında kalan devasa kütle... Herkes merakla o karanlıkta kimlerin olduğunu bekliyor. Zaten bu yüzden adına sıradan bir adli vaka değil, Siyasi Soygun diyorlar. Siyasi olmasa, ortalıkta aba altından sopa gösterenler, “Hangi babayiğit benim şuyuma buyuma dokunabilir?” diye kükreyenler tüner miydi?
​
Devletten büyük güç millettir; zamanı gelir o millet bu hesabın sorulmasını ister. Fakat ortada çok tehlikeli bir engel var: Toplumsal bağışıklık ve unutkanlık.
​
Eski Türkiye'de menfi bir olay, bir başka menfi olayla gölgelenir, zamanla unutturulurdu. Ama bugünkü fon soygunu o kadar devasa ki; ne yapılacak emekli zammı ne de televizyon kanallarına el koyulması bu gerçeğin üzerini örtmeye yetiyor. Daha büyüğü gelir mi bilmem. Ama bekliyorum. Yine de içimizdeki o ürkek ses fısıldıyor: Nasıl olsa unuturuz.

Haksız mıyız? Daha dünün dosyaları duruyor yerde. Nerede 128 milyar dolar? Dört bakanın rüşvet ve yolsuzlukla anıldığı günlerin üzerinden kaç nehir aktı? Hafızamız o kadar çok yara aldı ki, yeni bir skandala karşı adeta anestezi altındayız. Öfkeleniyoruz, yazıyoruz, çiziyoruz; ama sonra o yorgunlukla kabuğumuza çekiliyoruz.

​Asıl mesele şu: Siyaseti millete hizmet etme erdeminden çıkarıp rant, adam kayırma, nüfus elde etme ve parsayı toplama alanına dönüştüren bu çarpık sistemden nasıl arınacağız?
​Siyasetin zenginleşme aracı olmaktan çıktığı, liyakatin başköşeye oturduğu, denetlenebilir bir mekanizmayı kurmayı başaramazsak, yeni fonlar soyulmaya, yeni buzdağları karanlıkta saklanmaya devam edecek. Vestern filmlerindeki o dürüst şerifler gerçeğe dönüşmeyecek belki ama, tarihin en büyük mahkemesi yine milletin vicdanıdır.
​
Unutmaya programlanmış bu hafızayla o arınma kapısını açacak anahtar, ancak bu gerçeğin farkına varıldığı gün elimize geçecek.

Mehmet Sönmez
18 Kasım 2026