Türk Milliyetçileri için yeni bir başlangıç çağrısı

Türkiye’nin bugününü yalnızca iktidar ve muhalefet arasındaki günlük siyasi tartışmalar üzerinden okumak, önümüzdeki dönemin asıl meselesini görmemize engel oluyor. Türkiye; Karadeniz’den Kafkasya’ya, Suriye ve Irak’tan Doğu Akdeniz’e, Balkanlar’dan Türkistan’a uzanan geniş bir jeopolitik kuşağın merkezinde, güç dengelerinin yeniden kurulduğu tarihî bir dönemden geçiyor. Enerji yollarından ulaştırma koridorlarına, savunma teknolojilerinden yapay zekâya, demografiden ekonomik bağımsızlığa kadar devletlerin gücü artık çok daha geniş bir alanda ölçülüyor.

Türkiye bu dönüşümün seyircisi değildir. Aksine, coğrafyası ve tarihî ağırlığı itibarıyla bu yeni güç mücadelesinin doğrudan tarafıdır. İçeride yaşanan demografik dönüşüm, ekonomik kırılganlıklar, göç, eğitim ve nitelikli insan kaynağı sorunları, toplumsal kutuplaşma ve millî meselelerde ortaya çıkan hassasiyetler de bu tabloya eklendiğinde önümüzdeki dönemin yalnızca bir iktidar değişikliği tartışmasından ibaret olmadığı açıktır.

Asıl mesele, Türkiye’nin kendi millî kapasitesini koruyup koruyamayacağıdır.

Tam da bu nedenle Türk milliyetçiliğinin bugün kendi durumunu yeniden sorgulaması gerekiyor.

Türkiye’de milliyetçi fikir ve kadro bakımından ciddi bir birikim vardır. Siyasi partiler, vakıflar, dernekler, cemiyetler, akademisyenler, sendikacılar, gazeteciler, hukukçular, mühendisler, gençlik yapılanmaları ve taşradaki yerel yapılar içerisinde önemli bir insan kaynağı bulunmaktadır. Bunun yanında mevcut siyasi yapılardan uzaklaşmış, herhangi bir teşkilatın içerisinde bulunmayan fakat Türkiye’nin geleceğine dair güçlü millî hassasiyet taşıyan geniş bir kitle vardır.

Fakat bütün bu güç büyük ölçüde birbirinden kopuktur.

Birinin akademik kapasitesi diğerinin teşkilatına ulaşmıyor.

Birinin gençlik enerjisi diğerinin tecrübesiyle buluşmuyor.

Taşradaki milliyetçi ile Ankara’daki akademisyen aynı masada buluşamıyor.

Siyasetin dışında kalan nitelikli insanlara ulaşacak kurumsal bir mekanizma bulunmuyor.

Aynı meseleler onlarca farklı yerde konuşuluyor, fakat bu fikirler ortak politika belgelerine, ortak kadrolara ve ortak siyasi kapasiteye dönüşemiyor.

Sonuçta ortaya son derece garip bir tablo çıkıyor:

Türkiye’de milliyetçi insan sayısı az değil; fakat milliyetçi kapasite dağınık.

Bugün çözmemiz gereken temel problem budur.

Bu nedenle artık yeni bir parti kurmaktan önce, yeni bir teşkilat anlayışı kurmayı tartışmalıyız.

Çünkü mesele yalnızca seçim kazanmak değildir.

Mesele Türkiye’nin önümüzdeki yirmi beş yılına hazırlanacak kadroyu bugünden yetiştirmektir.

Mesele yalnızca Meclis’te sandalye kazanmak değildir.

Mesele Türkiye’nin güvenlik, ekonomi, demografi, eğitim, enerji, savunma, teknoloji ve Türk Dünyası politikalarını üretebilecek sürekli bir millî akıl mekanizması kurmaktır.

Burada tarihimizin bize bıraktığı Müdafaa-i Hukuk tecrübesi önemli bir referanstır.

Millî Mücadele’nin ilk döneminde farklı bölgelerde ortaya çıkan Müdafaa-i Hukuk ve Redd-i İlhak cemiyetleri kendi mahallî şartlarında mücadele ediyordu. Ancak bu yapıların ortak bir teşkilat ve temsil çatısı altında birleşmesiyle dağınık iradeler ülke çapında daha güçlü bir siyasi kapasiteye dönüştü.

Bugün elbette 1919 şartlarında değiliz. Türkiye işgal altında değildir. Bugünün mücadelesi silahlı değildir. Fakat burada alınması gereken ders tarihi bir kurumun kopyalanması değil, teşkilatlanma mantığıdır.

Farklı milliyetçi yapılar kendi kimliklerini koruyabilir.

Farklı partiler kendi siyasi çizgilerini sürdürebilir.

Farklı dernek ve vakıflar kendi faaliyetlerine devam edebilir.

Fakat Türkiye’nin temel milli meselelerinde ortak hareket edebilecekleri, bilgi ve insan kaynağını paylaşabilecekleri, ortak politika üretebilecekleri ve gerektiğinde ortak siyasi tavır geliştirebilecekleri üst bir kurumsal zemin artık kurulmalıdır.

Bu yapı herhangi bir partinin arka bahçesi olmamalıdır.

Bir kişinin şahsi siyasi projesine de dönüşmemelidir.

Tam tersine, farklı milliyetçi aktörlerin kendi bağımsızlıklarını koruyarak ortak milli meselelerde güçlerini birleştirebildikleri bir milli koordinasyon ve teşkilatlanma merkezi olmalıdır.

Türkiye Milliyetçi Partiler Birliği oluşturulmalı aynı zaman Türk Milliyetçiler Vakfı üst yapı olarak Milliyetçi STK’ları birleştirilmelidir.

Türk Milliyetçileri böyle bir tarihi sorumluluğu üstlenmeye hazırsa, bunun öncülüğünü yapabilecek kurumsal zeminlerden biri olabilir.

Burada hedef yalnızca Ankara merkezli bir siyasi yapı kurmak da olmamalıdır.

Üniversitelerde akademik merkezler kurulmalı.

Gençlik teşkilatları oluşturulmalı.

Hukuk, ekonomi, dış politika, savunma, enerji, tarım, teknoloji ve demografi alanlarında uzman çalışma grupları oluşturulmalı.

Taşrada il, ilçe ve mahalle düzeyinde teşkilatlanma sağlanmalı.

Sendikal ve mesleki yapılarla ilişkiler kurulmalı.

Siyasetin dışında kalmış nitelikli milliyetçiler yeniden sisteme dahil edilmelidir.

Kısacası Türkiye’nin her yerinde bulunan fakat birbirinden kopuk duran milli insan kaynağı, tek bir iradeye teslim edilmeden ortak bir kurumsal kapasite içerisinde buluşturulmalıdır.

Çünkü bugün ihtiyacımız olan şey daha fazla tabela değildir.

Daha fazla kişisel rekabet hiç değildir.

İhtiyacımız olan milli kapasitedir.

Bu çağrının temelinde herhangi bir kişiye, partiye veya makama karşı duyulan siyasi husumet bulunmuyor. Mesele çok daha büyük: Türkiye’nin önündeki jeopolitik riskler karşısında milliyetçi muhalefetin dağınık kalma lüksü artık yoktur.

Türkiye’nin iç cephesindeki hassasiyetler, dışarıdaki güç mücadelesiyle birlikte değerlendirilmelidir.

Milli kimlik konusunda yaşanabilecek aşınmalar, demografik dönüşüm, kontrolsüz göç, ekonomik bağımlılıklar, enerji güvenliği, savunma kapasitesi ve Türk Dünyası’nın geleceği birbirinden bağımsız meseleler değildir.

Bütün bunları aynı stratejik çerçevede değerlendirecek bir milli akla ihtiyaç vardır.

İşte bu noktada Turan meselesi de yeniden anlam kazanıyor.

Turan yalnızca romantik bir coğrafya tasavvuru değildir. Türk Devletleri Teşkilatı’nın kurumsallaşması, Türk Dünyası arasındaki ekonomik ve siyasi ilişkilerin gelişmesi, Orta Koridor, enerji ve ulaştırma bağlantıları, dijitalleşme ve savunma alanındaki işbirlikleri Türk Dünyası’nın 21. yüzyılda yeniden stratejik bir alan hâline geldiğini gösteriyor.

Turan;

yalnızca bir harita değil,

bir ulaşım koridorudur;

yalnızca bir tarih fikri değil,

bir ekonomik bütünleşme perspektifidir;

yalnızca kültürel bir ideal değil,

stratejik bir jeopolitik istikamettir.

Fakat bunun gerçekleşmesi için önce güçlü bir Türkiye gerekir.

Güçlü Türkiye ise yalnızca güçlü devlet kurumlarıyla değil, güçlü toplumla ve güçlü milli kadrolarla mümkündür.

Bu nedenle Büyük Türkiye ideali ile milliyetçi teşkilatlanma meselesi birbirinden ayrı düşünülemez.

Bugün siyasetin dışında kalmış milliyetçiye ulaşmak zorundayız.

Mevcut siyasi yapılardan yorulmuş kadrolara ulaşmak zorundayız.

Kırgın olanı yeniden kazanmak, genç olanı yetiştirmek, akademisyeni sahayla buluşturmak, taşradaki teşkilatçıyı merkezdeki fikir insanıyla bir araya getirmek zorundayız.

Nihal Atsız’ın,

“Yufka yüreklilerle çetin yollar aşılmaz.”

dizelerinde ifade ettiği kararlılık bugün de anlamını koruyor.

Alparslan Türkeş’in güçlü ve büyük Türkiye idealini, Muhsin Yazıcıoğlu’nun

“Haksız bir davada zirve olmaktansa, haklı bir davada zerre olmayı tercih ederim.”

sözünde somutlaşan siyasi ahlakını ve Namık Kemal’in vatan fikrini geçmişin hatıraları olarak değil, geleceği kuracak bir siyasi kültürün parçaları olarak okumalıyız.

Çünkü bugün önümüzde yeni bir tercih var.

Ya aynı insanları farklı tabelaların altında tutmaya devam edeceğiz.

Ya da sahip olduğumuz insan, fikir ve teşkilat birikimini ortak bir kurumsal zeminde buluşturacağız.

Ya dağınık milli iradeler olarak kalacağız.

Ya da teşkilatlı bir milli muhalefet inşa edeceğiz.

Türkiye’nin milliyetçi partileri, vakıfları, dernekleri, cemiyetleri, akademisyenleri, sendikacıları, meslek kuruluşları, gençlik yapılanmaları ve siyasetin dışında kalmış milliyetçileri artık birbirinin rakibi gibi görmekten vazgeçmelidir.

Herkes aynı partiye girmek zorunda değildir.

Herkes aynı siyasi düşüncenin bütün ayrıntılarını paylaşmak zorunda da değildir.

Fakat Türkiye’nin bağımsızlığı, milli bütünlüğü, Türk kimliği, güçlü devlet yapısı, Türk Dünyası ve Büyük Türkiye hedefi gibi temel meselelerde ortak bir teşkilat zemini oluşturmak zorundadır.

Çünkü mesele artık kimin daha fazla konuştuğu değildir.

Mesele kimin daha fazla takipçiye sahip olduğu değildir.

Mesele hangi tabelanın daha büyük olduğu da değildir.

Mesele, Türkiye’nin geleceğini taşıyabilecek kadroyu ve teşkilatı bugünden kurabilmektir.

Dağınık güçten ortak iradeye.

Ortak iradeden teşkilata.

Teşkilattan kadroya.

Kadrodan siyasi kapasiteye.

Siyasi kapasiteden güçlü, bağımsız, müreffeh ve büyük Türkiye idealine.

Türk milliyetçileri için yeni başlangıç artık bir tercih değil, tarihi bir sorumluluktur.

Fedai Zorlu